استاد حکمرانی و نوآوری سازمان پژوهشهای علمی و صنعتی ایران: لولهکشی آب تهران با مقاومتهای تاریخی همراه بود
✅لولهکشی آب تهران با مقاومتهای تاریخی همراه بود
⭕️طاهره میرعمادی، استاد حکمرانی و نوآوری سازمان پژوهشهای علمی و صنعتی ایران در پنل «فردای ایران و مسئله حکمرانی در همبست آب، انرژی و محیط زیست»:
🌀وضعیت تهران از سال ۱۳۰۲ اصلاً قابل مقایسه با بیرجند نبوده است. با وجود اینکه تهران ۱۲ قناد و روان آب داشته و شمال تهران چشمههای زیادی داشت، آب تهران بسیار کثیف بود و حتی سفارتخانهها مرتباً اظهار میکردند که زندگی در تهران ممکن نیست.
🌀بحث لولهکشی آب در تهران بالاخره از سال ۱۳۰۸ مطرح شد. در همین راستا، در سالهای ۱۳۰۸، ۱۳۱۴، ۱۳۱۵ و ۱۳۱۶ تلاشهایی برای برگزاری مناقصه جهت تحقق لولهکشی صورت گرفت، اما هیچکدام موفقیتآمیز نبودند.
🌀البته در سال ۱۳۰۸ در برخی مناطق مانند پامنار لولهکشی انجام شد، اما تأمین مالی کلی پروژه لولهکشی شهر تهران در زمان پهلوی دوم آغاز شد و نهایتاً در سال ۱۳۴۲ این پروژه اجرایی شد و در همین راستا ۴ سد بزرگ و کارخانههای مرتبط نیز ایجاد شدند.
🌀در مقایسه با تهران، من تفاوتهای بیرجند و تهران در اوایل دهه ۳۰ را مورد توجه قرار دادم. عوامل محیطی بیرجند و تهران متفاوت بود و عملاً به ضرر بیرجند بود، اما نکته کلیدی این بود که بیرجند دارای همبستگی داخلی خوبی بود. از سوی دیگر، ساختار در تهران بروکراتیک بود و با هر تغییری مخالفت میشد؛ اما در بیرجند حکمرانی مشارکتی حاکم بود و هیچ مخالفتی با تغییرات صورت نمیگرفت.
🌀در تهران شاهد حکمرانی منبعمحور بودیم؛ به طوری که مثلاً میخواستند آب سفیدرود را که جزو حوزه آبخیز شمال کشور است به تهران بیاورند، اما در بیرجند شرایط اینگونه نبود و ما حکمرانی مشارکتی را شاهد بودیم.
🌀درباره تهران شاهد گذار سنت و پیچیدگی هستیم که چالشهای اجتماعی نیز به مشکلات اجرای پروژه لولهکشی اضافه کرده بود، در حالی که در بیرجند رهبری محلی و اجماع اجتماعی حاکم بود.
در نهایت، من گفتم که در تهران برای لولهکشی انرژی بیشتری صرف شد، با این حال از دوره پهلوی اول دو قالب گذار را شاهد هستیم که اول مشارکتی و دوستدار طبیعت بود، اما این قالب در مقابل مدرنیته شدن خیلی دوام نیاورد، چرا که در نهایت دیدیم شرکت آب لوله بیرجند به دلیل همین مدرنیته شدن از اعتبار افتاد.
پاسخها